Ripple kopen? Dit zijn de mogelijkheden
COLUMN 12-9-2019 11:42:00

Didier Saint-Georges: 'Het absurde is eigenlijk regel geworden op de financiële markten'


Fotobron: Carmignac

Door Didier Saint-Georges, Managing Director en lid van het Investment Committee bij Carmignac

(finanzen.nl) - Je kunt de financiële markten in ieder geval niet verwijten dat ze saai zijn geworden, als je je er een beetje in verdiept. Tot aan het begin van de jaren zeventig vormden ze een curiositeit die in de ogen van het grote publiek enkel bij beurshandelaren in de belangstelling stond.

Met name in Europa waren ze het lelijke eendje van de reële economie. Het legendarische conservatisme van de centrale banken ging hand in hand met de sobere discipline van de institutionele beleggers. Het internationale financiële systeem dat voortkwam uit de conferentie van Bretton Woods, deze zomer precies 75 jaar geleden, bood de economieën van de 'vrije wereld' alle gewenste stabiliteit.

Na het knellende keurslijf

Maar deze stabiliteit werd uiteindelijk ervaren als een knellend keurslijf, en in 1973 stortte het systeem van vaste wisselkoersen ineen, verloor goud zijn status van wettelijk betaalmiddel en begon de dollar hevig te schommelen.

Zo begon het grote avontuur van de financiële markten, in de hand gewerkt door de desinflatie en 'financialisering' van de economie in de jaren 1980-1990. Hiermee konden de stoutste technologische dromen onbeperkt worden gefinancierd totdat de zeepbel in 2000 uiteenspatte.

Maar de markten waren reeds sterker geworden dan de economie. Centrale banken zagen zich genoodzaakt, zonder dit ooit echt toe te geven, de drukgolf-effecten op de reële economie van elke uiteenspattende financiële zeepbel te beperken.

Dit deden ze door de rente telkens verder te verlagen, hetgeen bijdroeg aan het ontstaan van de volgende zeepbel. Toen de gigantische kredietzeepbel in 2008 uiteenspatte, besloten de centrale banken de rente nog verder te verlagen en zelfs tot dusver ongekende creatieve maatregelen te nemen.

Het ondenkbare is gewoon geworden

De financiële markten stonden vervolgens in rep en roer. De aandelenmarkten kenden in het decennium 2009-2019 de grootste stijging uit de beleggingsgeschiedenis. En tegelijkertijd bleef de rente dalen.

Wat een paar jaar geleden nog ondenkbaar was, is inmiddels heel gewoon. Het absurde is zelfs de regel geworden. De markten zijn momenteel bereid Frankrijk te betalen om de Franse staat geld te lenen op tien jaar. Dat is statistisch gezien niet eens een uitschieter. Wereldwijd is de rente op 13.000 miljard dollar aan obligaties negatief.

En omdat banken het nog niet aandurven om hun klanten te laten betalen voor hun kredietrekeningen, profiteren particulieren van een ongekend lage hypotheekrente. Ook bedrijven zijn blij met de ongekende gunstige leenvoorwaarden, maar door een gebrek aan vertrouwen in de economische groei wordt deze situatie eerder als een buitenkansje gezien voor financiële beleggingen dan voor productieve investeringen.

De roep om verregaande maatregelen

Een nieuwe aflevering in deze soap zal opnieuw gaan over de zoveelste volgende stap in de 'monetaire versoepeling' door de Amerikaanse Federal Reserve en de Europese Centrale Bank (ECB). Er gaan reeds stemmen op die vragen om nog meer verregaande maatregelen.

Zou het geen goed idee zijn als de ECB niet alleen zijn aankopen van staatsobligaties hervat, maar ook aandelen gaat opkopen? Zal Mario Draghi, afscheid nemend voorzitter van de ECB, nog één keer alles op alles zetten om te proberen de groei en de inflatieverwachtingen te stimuleren?

De centrale banken hebben nog steeds geen verklaring voor de slabakkende inflatie. Dit raadsel zal onderzoekseconomen zeker nog bezighouden. Hoe komt het dat zelfs in de Verenigde Staten de inflatieverwachtingen laag blijven, terwijl het land inmiddels vrijwel volledige werkgelegenheid kent, met loonstijgingen aan de lopende band?

De veerkracht is weg

Worden alle inspanningen van de centrale banken tenietgedaan door het deflatie-effect van de globalisering, de wildgroei van 'bijbaantjes' in de Amerikaanse dienstensector en de 'Amazonificatie' van de distributie?

Schuilt het antwoord op deze vraag in het feit dat de consument tegenwoordig koning is en lage prijzen kan afdwingen, waardoor bedrijven genoodzaakt zijn hun winstmarges aan te wenden om de stijgende loonkosten te dekken? Zo ja, dan zou de druk op de marges de toch al geringe bedrijfsinvesteringen waarschijnlijk ondermijnen, en blijft het kwakkelen met de wereldwijde groei.

De vrees hiervoor is waarschijnlijk de belangrijkste reden waarom de VS zijn machtspositie tegenover zijn handelspartners gebruikt om een zo groot mogelijk deel van de wereldwijd teruglopende economische activiteit naar zich toe te trekken.

Op de markten bestaat dan ook geen enkele twijfel meer. De extreme positionering in groeiwaarden en obligaties vloeit voort uit het feit dat beleggers bijna unaniem berusten in een economie zonder veerkracht, een inflatie zonder toekomst en een eeuwigdurende lage rente.

Dat is wellicht wat voor een verrassing zou kunnen zorgen, want zoals Sherlock Holmes al zei: "Nothing is more deceptive than an obvious fact." Spannend.

Didier Saint-Georges is Managing Director en lid van het Investment Committee bij de Franse fondsenboutique Carmignac. Deze column is niet bedoeld als individueel advies tot het doen van beleggingen.

Wat denkt u?

Invoer toevoegen

pagehit