Ripple kopen? Dit zijn de mogelijkheden
COLUMN 13-7-2019 16:45:00

Didier Saint-Georges: 'Veel beleggers laten zich in slaap sussen'


Fotobron: Carmignac

Door Didier Saint-Georges, Managing Director en lid van het Investment Committee bij Carmignac

(finanzen.nl) - De Amerikaanse Federal Reserve en de Europese Centrale Bank hebben de afgelopen weken beide gezinspeeld op de mogelijkheid hun activa-inkoopprogramma weer nieuw leven in te blazen.

Na de vroegtijdig onderbroken poging in 2018 om een punt achter het uitzonderlijke monetaire beleid te zetten, bereiden de centrale banken zich er nu op voor om die ommekeer een blijvend karakter te geven door de bekende "Quantitative Easing" weer uit de kast te halen en waar de markten de afgelopen tien jaar van konden profiteren.

Hoe bevreemdend de situatie is

Dat is tot nu toe ongetwijfeld de belangrijkste gebeurtenis van 2019 voor de markten. Dit heeft veel meer impact dan de saga rond het Chinees-Amerikaanse handelsconflict. De vraag is of dit zogeheten onconventionele beleid, dat tot een zeer irrationele situatie op de markten heeft geleid, hetzelfde effect zal hebben als in het verleden.

Die irrationele situatie valt moeilijk te ontkennen: het bedrag aan obligaties met een negatieve rente (dat wil zeggen dat de kredietgever de kredietnemer een vergoeding betaalt) ligt wereldwijd inmiddels op 13.000 miljard dollar.

En terwijl de wereldwijde schuld inmiddels 317 procent van het wereldwijde bbp bedraagt (het hoogste niveau ooit), bereikte de Amerikaanse aandelenindex S&P 500 op zijn beurt ook een historisch hoogtepunt.

Het mislopen van een geweldige marktstijging

Maar die irrationale situatie is bijna gemeengoed geworden doordat alle grote centrale banken deze al tien jaar in stand houden. Laatstgenoemden gaan er (waarschijnlijk terecht) van uit dat een eventuele recessie desastreuze gevolgen zou kunnen hebben voor economieën met een te hoge schuldenlast.

Ze verbinden zich ertoe om koste wat het kost een dergelijke situatie te vermijden. Die verbintenis, die de banken ertoe bracht om, ongeacht de prijs, zo'n 13.000 miljard aan staatsobligaties te kopen, wordt steeds sterker, maar is niet in staat de economie weer op de rails te zetten. Hierdoor konden de financiële markten op hun gemak jarenlang profiteren van een irrationele situatie.

Maar dit betekent ook dat iedere rationeel denkende aandelenbelegger waarschijnlijk een geweldige marktstijging, of in ieder geval een gedeelte daarvan, heeft misgelopen (in deze periode lag het gemiddelde jaarrendement van de Amerikaanse aandelenindex S&P 500 op 14 procent).

Gevaarlijk om de onhoudbare logica te negeren

Het is dus gevaarlijk om de onhoudbare logica van een irrationele situatie, die tot stand is gebracht door machtige en gerespecteerde centrale banken, te negeren. Van de Fed, die over de meeste middelen beschikt, verwacht men vooral maatregelen om het dollaraanbod te verhogen. Hierdoor zou de koers van de Amerikaanse munt, tot grote vreugde van alle landen waarvan de staatsschuld in dollar luidt, kunnen dalen.

Deze irrationele situatie kan allerlei kanten opgaan, en in de meeste gevallen zien die er niet bijzonder aantrekkelijk uit voor beleggers:

• Eindeloze voortzetting: een makkelijke hypothese, die te mooi is om waar te zijn.

• Een moedige centrale bank besluit om de monetaire overvloed opzettelijk te beëindigen: theoretisch mogelijk, maar welke centrale bank wil verantwoordelijk worden gehouden voor een grote financiële crisis?

• Hoogtevrees op de markten: oftewel een situatie waarin de centrale banken hun geloofwaardigheid verliezen die door een vlucht vooruitlopend op de garantie en hun onvermogen om de groei te herstellen, resulteren in buitensporige speculaties op de markten, waardoor het vertrouwen op een gegeven moment gaat wankelen.

• Een expansief begrotingsbeleid, gefinancierd door de centrale banken, die toch al in de overdrive staan: een beleid dat sinds 2009 taboe is, maar nu zijn gram zou kunnen halen dankzij de druk van sociale bewegingen. Einde van het orthodoxe begrotingsbeleid, wat zeer nadelig zou kunnen zijn voor de obligatiemarkten en ongetwijfeld ook een zeer verstorende invloed op de aandelenmarkten zou hebben.

• Radicale belastingverhoging voor spaarders om stimuleringsmaatregelen ten gunste van de consument te financieren.

• Protectionisme: het favoriete alternatief voor landen die zichzelf sterk genoeg achten om de hun ontbrekende inkomsten binnen te halen via heffingen op andere landen.

Pijnlijk bewust van de afloop

Maar hoeveel beleggers zouden het aandurven om op korte termijn niet te profiteren van de zoveelste monetaire verruiming, ook al zijn we ons pijnlijk bewust van de weinig bemoedigende afloop van deze situatie?

Velen laten zich nog in slaap sussen door de valse rationaliteit van het uit 2007 daterende devies van Chuck Prince, toenmalig Chief Executive Officer van Citibank: "Zolang de muziek doorspeelt, moet je opstaan en dansen".

Didier Saint-Georges is Managing Director en lid van het Investment Committee bij de Franse fondsenboutique Carmignac. Deze column is niet bedoeld als individueel advies tot het doen van beleggingen.

Wat denkt u?

Invoer toevoegen

pagehit